كساني كه خود بسيارند ،

نيازي به هم وطن ندارند.

كساني كه خود آزادند ،

از زندان به ستوه نمي آيند.

آدم هاي اندكند

كه به ازدحام محتاجند.

*بخوانيد مرا تا اجابت كنم شما را*

 و من مدتهاست كه خيالم بابت همه چيزم را حت است...راحت تر از تمام روزهاي گذشته...

پ.ن :‌فرياد يا سكوت مهربان ، ياد مهربان مادرت را گرامي مي دارم...

  . باز هم مي گويم پاك بانويي بوده بي شك لبريز از مهر و پاكي خوبي...

 درد ، درد است ديگر...

 چه با اشك ، چه با آه...

ذره ، ذره ، نابودم مي كند...آزارم مي دهد...

به اميد پاد زهري ، نوشدارويي ، چيزي...

 گفتم كه مهربان حال من خوب است...اما تو باور نكن...

پ.ن : هميشه همين بوده و هست و خواهد بود...ذره ، ذره آّ مي شوم...اما نابود نه...

آخر اميد آخرين چيزي است كه مي ميرد...

* دريا بي كران است و زورق من كوچك

              به تو توكل مي كنم كه همه كس را حمايت مي كني...*

و بدانیم خدا خالق زیبایی و سراینده عشق آفریننده ی ماست... سوم آذر رو به یاد دکتر شریعتی بزرگ و عزیز آغاز خواهم کرد.....

گاهي بايد صفحه هاي خاك گرفته ي دفتر خاطرات روزهاي گذشته را هم ورقي زد...

 تمام اين كهنگي ها طلسم زنده شدن قلبت را زمزمه مي كنن و انگار از نو زاده مي شوي

 طلسم زنده شده ميليون ها خاطره تلخ يا شيرين...دوست داشتني اند...

 داشتم ورق ميزدم دفتر خاطراتم رو ، به اين صفحه رسيدم...فكر مي كنم مال روزهاي آغازين امسال باشه :

 ستاره ها توي تاريكي شب ، نور شدن واسه ي ما آدم ها، آدمهايي كه شب ها هوس قدم زدن توي آسمونها رو كرديم...ستاره ها يه بهونه اند واسه رفتن ، واسه قدم زدن؛ ستاره ها آفريده شدن تا ما بدونيم كه

 حتي توي اوج تاريكي شب هم نوري هست...                              

                                                                         امضا

                                                                                  من...يك شب خدا

پ.ن : چه شبي بود اون شب...ستاره بارون...پنجره ي اتاقم هميشه پل پيوند دهنده ي من و آسمونه...

 ستاره اي باشين...قلباتون آفتابي اما...

وقتي دلم مي گيرد
بايد يه گوشه
بشينيم و با هم خلوت كنيم
دوتايي دنبال گردگير برگرديم و
پاك كنيم
غم ها رو
غصه ها رو
گرفتگي ها رو
و هرچي گرد و غبار اضافي نشسته روي اون رو
امروز هم يكي از اون روزهاست
اما نمي دونم چرا
هر چي مي گردم
پيداش نمي كنم
گردگير روزهاي دلگيري رو...

آخ دلم...

ونحن اقرب الیه من حبل الورید"

رگ گردن!!!!

رگ گردن نزدیک ما نیست درون ماست ؛ جزئی ازماست!

به این میاندیشم و دلم هرِّی میریزد پایین...

پ.ن : انگار يك چيزي توي رگهايم به راه مي افتد.يك چيز دوست داشتني و قشنگ.خدايا اي ن چيزي كه توي رگهاي من مي گردد،تويي؟

به اولين لحظه ي بودنت بيانديش
آنگاه كه جوانه اي خُرد و ناتوان بيش نبودي
مدام حواسش پيش تو بود
و ثانيه به ثانيه احوالت را مي پرسيد

روزها آهسته آهسته سپري شدند

و توكم كم

قد كشيدي
بزرگ شدي

و در ميان آفتابگردانها عزيز و گرامي داشتت

به ياد بياور لحظه هاي تلخي را كه ابرها از ديدار خورشيد محرومت مي كردند
و توكه ملتمسانه پروردگارت را صدا مي زدي تا خورشيدت را باز بيني
و اين انتظار اندك دقيقه اي بيش طول نمي كشيد

يادت مي آيدي
آن روزآفتابي را مي گويم كه خورشيد را مامور كرد تا دل ِ تنگ و تاريكت را روشنايي بخشد
چه قدر روز خوبي شد برايت نه؟

و آن شب سرد كه خدا
دعاي خورشيد را شنيد و برايت گرما فرستاد

يا حتي آن سپيده دم يك ماه پيش

ثانيه اي از يادش نرفتي
ثانيه نبود كه لبخندش را نثارت نكن
و لحظه اي كه دستي برايت تكان ندهد

تو چه؟؟

شد كه فقط يكبار برايش لبخند بزني
دست تكان بدهي
و ثانيه هايت را با او قسمت كني؟؟

پ.ن :خدايا چه قدر تو خوب بودي و من حواس پرت...خيلي دوستت دارم

اگر هميشه و همه جا تاريك بود؛هرگز نمي نوشتم...

اما بي تفاوت رد نشو...